Etme demişti Çocuk.

Nereden aklına geldi ki çocuğun yazmak, sanırım bir dostunun şakayla karışık şekerliği isterken "sen zehri şeker şekeri zehr" ediyorsun demesiyle geldi.

http://www.dailymotion.com/video/x9nis9_yilmaz-erdogan-etme_music


Sanırımı yok o şekilde oldu. Sonra dostu şekerliği aldı gitti, Ne dostu be çocuğun dostu yoktu ki. Sanırım arkadaşı, elaman, adı her neyse şekerliği aldı gitti ve çocuğun ağzında acı bi tad kaldı.

Sonra işte Tuttu yapmaması gereken bir hata daha yaptı, Mevlana'nın Şems için yazdığı Etme şiirini Yılmaz Erdoğan'dan dinledi dinledi ve sarıldı klavyeye. Etme diyerek başladı sonra sonra sustu.

Tarihi o günü daha sanki az önce olmuş gibi hatırladığını fark etti. İlk gördüğü an, Bir sonbahar akşamı gerçi dedi çocuk ocak gelmiş daha kar yağmamış acaba eylül sonbahar mı yazmıydı. Yazdan kalan bir sonbahar akşamı dedi sonra.

Arada 2 masa 5 Metre mesafe vardı. Ama ne çocuk gidebiliyordu ne kız. Yine her zamanki gibi iletişim kuruyorlardı. Sonra baktı olmayacak çocuk kalktı. Şimdi oturduğu yere geldi. Ve bir kahve içme kararı aldı. Nargile de içiyordu sanırım ya da o akşam içmiyordu. Şakayla karışık uzaktaki kıza gel kahve içelim dedi. Kız olur ama şekerli isterim dedi sonra :P yaptı. Çocuk gelmeyeceğini bile bile davet etmiş kız da gelmeyeceğini bile bile olur demişti. Kendisine kahve söyledi çocuk. Hep az şekerli içerdi ya. Yine az şekerli dedi. Ve yine kahveyi orta şekerli getirdi Garson. Hep öyleydi hep orta şekerli gelirdi kahveler.

Sonra "kız" arkadaşlarına çikolata almak için gideceğini isterse birlikte markete kadar çikolata almak için eşlik edebileceğini söyledi çocuğa. Tamam dedi çocuk, ama çocuk hep çikolata diye yazar çikilota diye okurdu çocukluğundan beri. Gerçi hala çocuktu sanırım.

Sonra tuttu Çocuk kızı biraz daha uzaktaki markete götürdü Kızı. Kız da bu markette aradığı çikolata olmadığını söyleyerek daha uzaktaki bir markete gitme kararı aldılar. Sonra birkaç market daha dolaşarak oturdukları kafe'ye 50 metre mesafedeki en yakın marketten istenilen çikolatay bulamadan sıradan bir çikolata alarak döndüler. Bir tane de çocuğa almıştı Kız. Ve bu çikolata o çocuğun hayatında yemediği ve sakladığı tek çikolata oldu. Öyle ki aç kaldığı akşamlarda bile hani vardır ya midesi kazınmak. Midesi kazındığı akşamlarda bile yemedi o çikolatayı çocuk. Sonra döndüler ve kız arkadaşlarının yanına gitti ve çocukta kendi yalnızlığına döndü. Ve gittiler ikisi de evlerine. Ve çocuk gitme dedi kıza. Etme dedi. Daha ilk gün demişti Etme diye.